เพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยา

      คือเดือนดาวดินฟ้าจะอาเพศ     อุบัติเหตุเกิดทั่วทุกทิศาน
มหาเมฆจะลุกเป็นเพลิงกาฬ            เกิดนิมิตพิศดารทุกบ้านเมือง
     พระคงคาจะแดงดั่งเลือดนก       อกแผ่นดินเป็นบ้าฟ้าจะเหลือง
ผีป่าก็จะวิ่งเข้าสิงเมือง                   ผีเมืองจะออกไปสู่ไพร
     พระเสื้อเมืองจะเอาตัวหนี           พระกาลกุลีจะเข้ามาเป็นไส้
พระธรณีจะตีอกไห้                         อกพระกาฬจะไหม้อยู่เกรียมกรม
     ในลักษณะทำนายไว้บ่ห่อนผิด     เมื่อพินิศพิศดูก็เห็นสม
มิใช่เทศกาลร้อนก็ร้อนระงม             มิใช่เทศกาลลมลมก็พัด
     มิใช่เทศกาลหนาวก็หนาวพ้น       มิใช่เทศกาลฝนฝนก็อุบัติ
ทุกต้นไม้หย่อมหญ้าสารพัด             เกิดวิบัตินานาทั่วสากล
     เทวดาซึ่งรักษาพระศาสนา          จะรักษาแต่คนฝ่ายอกุศล
สัปบุรุษจะแพ้แก่ทรชน                    มิตรตนจะฆ่าซึ่งความรัก
     ภรรยาจะฆ่าซึ่งคุณผัว                คนชั่วจะมล้างผู้มีศักดิ์
ลูกศิษย์จะสู้ครูนัก                          จะหาญหักผู้ใหญ่ให้เป็นน้อย
     ผู้มีศีลจะเสียซึ่งอำนาจ               นักปราชญ์จะตกต่ำต้อย
กระเบื้องจะเฟื่องฟูลอย                    น้ำเต้าอันลอยนั้นจะถอยจม
     ผู้มีตระกูลจะสูญเผ่า                   เพราะจันฑาลมันเข้ามาเสพสม
ผู้มีศีลนั้นจะเสียซึ่งอารมณ์               เพราะสมัครสมาคมซึ่งมารยา
    พระมหากษัตริย์จะเสื่อมสิงหนาท   ประเทศราชจะเสื่อมซึ่งยศถา
อสัจจะเลื่องลือชา                          พระธรรมาจะตกลึกลับ
     ผู้กล้าจะเสื่อมใจหาญ                 จะสาปสูญวิชาการทั้งปวงสรรพ
ผู้มีสินจะถอยจากทรัพย์                    สัปบุรุษจะอับซึ่งน้ำใจ
    ทั้งอายุศม์จะถอยเคลื่อนจากเดือนปี ประเวณีจะแปรปรวนตามวิสัย
ทั้งพืชแผ่นดินจะผ่อนไป                   ผลหมากรากไม้จะถอยรส
    ทั้งสรรพว่านยาจะอาเพศ              เคยเป็นคุณวิเศษก็เสื่อมหมด
ทั้งแพทย์พรรณไม้อันหอมรส             จะถอยถดไปตามประเพณี
     ทั้งข้าวก็จะยากหมากจะแพง         สารพันจะแห้งแล้งเป็นถ้วนถี่
จะบังเกิดทรพิษมิคสัญญี                   ฝูงผีจะวิ่งเข้าปลอมคน
     กรุงประเทศราชธานี                   จะเกิดกาลีทุกแห่งหน
จะอ้างว้างอกใจทั้งไพร่พล                จะสาละวนทั่วโลกหญิงชาย
     จะร้อนอกสมณาประชาราษฎร์  จะเกิดเข็ญเป็นอุบาทว์นั้นมากหลาย
จะรบราฆ่าฟันกันวุ่นวาย                   ฝูงคนจะล้มตายลงเป็นเบือ
     ทางน้ำก็จะแห้งเป็นทางบก           เวียงวังจะรกเป็นป่าเสือ
แต่สิงห์สาราสัตว์เนื้อเบื้อ                  นั้นจะหลงเหลือในแผ่นดิน
     ทั้งผู้คนสารพัดสัตว์ทั้งหลาย         จะสาบสูญล้มตายเสียหมดสิ้น
ด้วยพระกาฬจะมาผลาญแผ่นดิน         จะสูญสิ้นการณรงค์สงคราม
     กรุงศรีอยุธยาจะสูญแล้ว              จะลับรัศมีแก้วเจ้าทั้งสาม
ไปจนคำรบปีเดือนคืนยาม                 จะสิ้นนามศักราชห้าพัน
     กรุงศรีอยุธยาเขษมสุข                 แสนสนุกยิ่งล้ำเมืองสวรรค์
จะเป็นเมืองแพศยาอาธรรม์                นับวันจะเสื่อมสูญ เอยฯ

                                          (วารสาร สยามปริทัศน์ฉบับเดือนกรกฎาคม ๒๕๕๐)